تربچه می گه از پنج شنبه همین هفته سفرمون رو شروع کنیم. حالا هنوز خونه تکونی تموم نشده، هیچی نخریدم، مامانم منتظره کمکش کنم و ... .

نمی دونم، از وقتی گفته یک دلشوره حسابی گرفتم؛ خیلی سخت و دردناک، کم کم انگار می خواد گریه ام دربیاد، وای چه کار کنم.

تازه اگه از پنج شنبه بریم تا ۱۳ در سفر می مونیم و دلم برای مامانم اینا تنگ می شه! حالا چیکار کنم، شدم مثل این ضرب المثل " هم خر می خواد، هم خرما"  هم دوست دارم برم ایران گردی و هم دوست دارم خونه باشم، مامانمو ببینم و ... .

چکار کنم، دلشوره رو

روز پنج شنبه نهار خونه مریم خانم دعوت بودیم، رفتیم اونجا و من بیشتر پای کامپیوترشون بودم و ویندوز عوض می کردم، یعنی کلا پارتیشن هاشم فورمت کردمو حسابی مرتب شد. عصر هم از اونجا رفتیم خونه مجید آقا اینا و حسابی بازی کردیم سهیلا خانم می گفت: " تو باید روانشناسی کودک می خوندی، چون با هر بچه ای مثل خودش بازی می کنی!" شب دیگر وقت برگشتیم خونه و به جمع اوری وسایل پرداختیم و همه چیز و جمع کردیم تا صبح برگردیم تهران.

جمعه صبح برگشتیم، تو راه هم خیلی خوش گذشت چون صحبا هم اومده بود تو ماشین ما؛ وقتی رسیدیم شروع کردم به جابه جایی وسایل و درست کردن پیتزا سر چند ساعت ماشین لباسشویی کارشو تموم کرد، همه چیز مرتب شد و پریا اصلا استراحت نکرد، یعنی وقتی خونه رو نگاه می کردی اصلا متوجه نمی شدی ۲ ساعته تازه از راه رسیدیم. هر چند اصلا استراحت نکردم ولی خیالم راحت بود. دیگه باید منتظر هفته جدید می شدیم با ۵ روز کاری بیش رو!

و این چنین سفر محرم ما با خوبی و خوشی تمام شد.

نمی دونم چرا دوست نداشتم بنویسم، شاید احساس کردم خیلی یکنواخت می نویسم و شما شاید خوشتون نیاد، ولی امروز تصمیم گرفتم فقط بنویسم، اگر یکنواخت باشد؛ اگر بی معنا باشد و یا ...

صبح دوشنبه ساعت 7 از خواب بیدار شدیم و سریع حرکت کردیم، مسیر سفر بسیار خلوت بود و جاده خشک و بدون باران، هوا مطلوب بود و ما همش در حال خوردن بودیم؛ صبحانه تخم­مرغ آب­پز خوردیم، از پفک و چیبس و جیم­جیم و میوه و ... خوردنی دوست داشتنیم چای، خوش طعم و دلبرانه و ساعت 12 رسیدیم. ظهر را برای نهار خونه آقا بهروزاینا دعوت بودیم، لباسهایمان را عوض کردیم و آماده شدیم و رفتیم خونه اقا بهروز اینا، آقا بهروز تازه نوه­دار شده و ما عصر به خونه دخترش رفتیم، نوه پسرِ بامزه و ریز نقشی بود و بیشتر به دایی کوچیکش رفته بود! دختر آقا بهروز اصرار کرد که شام بمانیم، و ما اصرار ایشان را پذیرفتیم و شام ماندیم. قبل از شام به دیدن هیئت­های عزاداری رفتیم و بعد به دیدن رودخانه یخ­زده رفتیم. رودخانه آنچنان یخ زده بود که موتورسواران از روی آن رد می شدند و احساس شادی می کردند. شب دیروقت به خانه آمدیم و دیروقت تر خوابیدیم. و اینچنین روز اوّل سفر تمام شد، البته همه بودند، محبوبه خانم اینا، صحبااینا و ما و حسابی شلوغ پولوغ بود. 

خوانندگان عزیز و دوست داشتنی، پریا و تربچه تصمیم گرفتند برند سفر، از کوها و جنگلها بگذرند و تجربه کسب کنند. سرما را، گرما را و همه چیز را تجربه کنیم: که تجربه در سفر بسیار عالی است.

دعا می کنم سفر خوش بگذرد و برگردم و همه چیز را برایتان بگویم.

به امید دیدار

پریای مسافر

خوب بالاخره روز جمعه روز برگشت به تهران فرا رسید و برایم این روزها خیلی زود سپری شد. ساعت ۶.۱۵ دقیقه از محل اقامت بیرون آمدیم، هوا سرد ولی آفتابی بود و جاده ها همگی خشک بودند. در نزدیک نیشابور در سمت راست جاده محلی وجود دارد که به "قدم گاه" معروف است و این محل، معروف است که جای پای امام رضا(ع) در آن وجود دارد و داخل ضریح کوچک آن دو جای پای بزرگ گذاشته شده بود. و عده ای برای زیارت آمده بودند و محل بسیار زیبایی بود و من حسابی لذّت بردم، ولی آخر برایم این جای پا خیلی سوال داشت که کسی نبود جوابم را بدهد، فکر کنم مسئولینش خواب بودند. از قدم گاه بیرون آمدیم و صبحانه خوردیم، مسیر را با سرعت طی کردیم. در دامغان قصد کردیم نهار دیزی بخوریم و هوس پریا را به جا آوریم، ولی حیف دیزی فروشی هایش بسته بود و غذایی دیگر خوردیم.  با سرعت به سوی تهران آمدیم و ساعت ۵.۳۰ به شهرمان، تهران رسیدیم و احساس شعف کردیم که سالم رفتیم و سلامت برگشتیم. مسیر برگشت را خیلی خوب طی کردیم و من بسیار راضی بودم.

خدایا شکرت به خاطر این همه نعمت که به ما دادی.

و این چنین سفر ۵ روزه ما به مشهد به پایان رسید.

روز چهارم سفر یعنی روز پنج شنبه بعد از صرف صبحانه راهی حرم شدیم، خوب خیلی شلوغ بود و به زور و زحمت می شد راه بری، حیاط حرم هم فرش داشت و پر بود از مردمی که برای زیارت آمده بودند. بعد از زیارت و تلاش برای رسیدن به ضریح و لمس میله های طلای آن، از حرم بیرون آمدیم، تصور می کردیم که نیم ساعت یا یک ربع آنجا بودیم ولی خوشبخانه دو ساعتی را آنجا گذرانده بودیم، در حرم چقدر زمان زود می گذرد. تصمیم گرفتیم به آرامگاه فردوسی برویم، حرکت به سوی طوس، آرامگاه فردوسی فقط رنگ سفید داشت، ساختمانش، قبرش و تمام مجسمه ها و ...، همه سفید بود، سفید خالص! بعد از آرامگاه فردوسی به محل اقامت برگشتیم، و بعد از صرف میوه و جای، برای مراسم شب چلّه آماده شدیم و خوب خیلی عکس انداختیم و از هر خوراکی داشتیم، هندوانه، انار، میوه های دیگر، آجیل و تخمه و ... .

آخر شب هم وسایلمان را جمع کردیم تا فردا به سوی شهرمان، تهران برگردیم و سفرمان را به پایان برسانیم.

و اینچنین روز چهارم سفر به پایان رسید.

صبح روز سوم سفر، روز چهارشنبه ساعت ۶ از خواب بیدار شدیم، و آماده شده و به سوی حرم مطهر حرکت کردیم. خیابانها تقریبا خلوت بود ولی حرم خیلی شلوغ بود. امروز تصمیم گرفتم که در مبارزه برای رسیدن به ضریح شرکت کنم و خیلی زود موفق شدم.

یک اتفاق که واقعا ناراحت کننده بود،این بود که تعدادی خانم نابینا آورده بودند و آنها نمی توانستند خیلی جلو بروند، برای همین یک مرد با هیکل بسیار گنده آورده بودند تا زنها را به طرز بسیار بدی کنار بزند. و چقدر خجالت اور بود، در جایی که هر لحظه برای یکبار افتادن چادر فریاد می زنند، مردی نامحرم را به میان زنان می فرستد تا آنها را کنار بزند، آیا لازم بود؟ آیا لازم بود که آن خانمها نابینا به جلو بروند؟ آیا ورود یک نامحرم در میان زنانی که به هم چسبیده اند تعجب آور نبود؟ آیا نمی توانند به جای زنان ریز جسه، زنانی با جسه بزرگ استخدام کنند؟ آیا این مرد کار حرام انجام نداده بود؟ عجب خدایا عاقبت اینها را بخیر گردان.

بعد از حرم به آرامگاه خواجه ربیع رفتیم، خواجه ربیع غلام امام رضا بوده و می گویند حسابی حاجت می دهد. عکس های زیادی هم گرفتیم.بعد هم به موزه نادر رفتیم، موزه نادر جذابیت خاصی داشت و آدم در آن احساس غرور می کرد.

به محل اقامت برگشتیم و بعد از صرف نهار به بازار مرکزی مشهد رفتیم، جالب نبود و چیزی برای خرید وجود نداشت. 

بعد از شام تصمیم گرفتیم دوباره به حرم برویم، وای چقدر شلوغ بود، در پارکینگها هم جای پارک نبود و بعد از ۳۰ دقیقه جای پارک پیدا کردیم؛ حرم هم خیلی شلوغ بود، چون شب شهادت امام جواد (ع) بود. و مردم زیادی به آنها آمده بودند. ساعت ۱۲ شب خسته و مانده به خانه برگشتیم و همش در فکر این بودم چرا در اینجای به این شلوغی نظم و برنامه ریزی دقیق وجود ندارد. نمی دانم هر جا بروم فقط به فکر بهینه کردن هستم، چقدر بد است.

و این چنین روز سوم سفر به پایان رسید.

روز دوم سفر یعنی روز سه­شنبه، وقتی از خواب بلند شدم دوست داشتم ساعتها بخوابم از خستگی روز قبل؛ خوب ولی نمی­شود که! بعد از صرف صبحانه­ای بسیار مفصل، با هم به حرم امام رضا رفتیم. وقتی رسیدیم اذان ظهر بود، نماز جماعت را با دیگر زائرین خواندیم و بعد به زیارت رفتیم، چقدر شلوغ بود و از هر طائفه­ای بودند، ترک و کرد و عرب و فارس، لر، .... . جالب بود که هر کس با زبان مادری خود دعا می­کرد و شنیدن این دعاها بسیار شیرین بود. از دور نظاره­گر تلاش دیگران برای رسیدن به ضریح بودم ولی دوست داشتم از همان دور دعا بخوانم و آرزو کنم، دعا کنم و برای دیگران آرزو کنم و فکرم را به صدای دیگران معطوف دارم که چه زیبا دعا می­خوانند. خانم­های زیادی بودند که از خدّام حرم بودند و مردم را راهنمایی می­کردند. چیزی که توجه من را خیلی جلب کرد، مردان عباپوشی بودند که در فاصله­ای بسیار کم در قسمت خانم­ها نشسته بودند و روضه می­خواندند و بعضی از خانم­ها به آنها چیزی می­دادند که مخصوص آنها روضه بخوانند!

هوا که بارانی بود، رانندگان شهر هم بی­ملاحظه! کمی آدم را دلگیر می­کرد.

 به محل اقامت برگشتیم و نهار خوردیم، کمی صحبت و بعد هم خوابیدیم. تصمیم گرفتیم که کمی در شهر بگردیم و کمی خرید کنیم و نقشه­ای بخریم تا راحت­تر همه جا را پیدا کنیم. نقشه بسیار کامل بود و جاهای تاریخی زیادی را نشان می­داد. بعد از شام، برنامه روز سوم سفر را ریختیم، که کجاها برویم و کِی کجا باشیم. در برنامه روز چهارشنبه، زیارت حرم امام رضا (ع) در صبح خیلی زود، رفتن به موزه نادر شاه و ... قرار داشت و برنامه­ای بسیار فشرده و کامل بود.

و اینچنین روز دوم سفر هم به پایان رسید.

دوشنبه صبح ساعت ۶.۱۶ دقیقه از خانه راه افتادیم و سفر با ۱۶ دقیقه تاخیر آغاز شد. به سوی سمنان حرکت کردیم، هوا بارانی بود و گاه برف و تگرگ و مه حرکت را سخت تر می کرد؛ دید خیلی کم بود و من نگران تر از همیشه به پایان راه طوالانی می اندیشیدم. صبحانه را در ماشین خوردیم و من همش در حال پذیرایی از تربچه بودم و انواع خوردنی ها را برایش آماده می کردم تا خستگی از تنش در برود. به سمنان که رسیدیم مجسمه هایی از شتر در سمت راست جاده نمایان شد و از سمنان تا دامغان هوا بسیار بد و زمین یخ زده بود و حتی ماشینی که یک متر از ما فاصله داشت دیده نمی شد و هیچ چیز نبود، فقط سفیدی و سفیدی برف و زیبایی ترسناک.  از شاهرود تا سزوار هوا آفاتابی بود. در بعضی از مناطق تابلوی عبور شتر نصب شده بود که من در دیگر جاده های تا به حال ندیده بودم و برایم جالب بود! نهار را در نزدیکی سبزوار خوردیم و راه افتادیم، در راه یک محموله ترافیکی بسیار بزرگ بود که با وسواس زیاد از کنار آن رد شدیم؛ خیلی بزرگ بود و همه جا را گرفته بود و ۴ ماشین سواری چراغ زنان از آن حفاظت می کردند. و ما با ۱۰۰ دقیقه توقف، ساعت ۱۹.۳۰ دقیقه به مشهد رسیدم و به دنبال محل اقامت می گشتیم، هوا بارانی بود و رانندگی مردم شهر مشهد بسیار بد و گویی هرگز از راهنما استفاده نمی کنند؛ وقتی به خیابان می نگریستی انگار ماشینها در حال بازی بودند و همه به جز عده بسیار قلیلی حرکات مارپیچ می رفتند و جالب تر از آن پارک کردن ماشینها بود که پارک دوبله خیلی عادی بود و گاهی یک تاکسی به خاطر پارک در کنار ماشینی که دوبله پارک کرده بود باعث ترافیک سنگینی می شد، تاکسی ها به راحتی وسط خیابان توقف کرده و مسافر سوار می کردند و گاهی وسط میدان منتظر سوار کردن همشهری خود می شدند! این وضعیت برایمان خیلی عجیب بود و آن زمان بود که فهمیدیم که مردم شهرمان تهران " عجب فرهنگ ترافیکی بالایی دارند، مرحبا به مردم تهران"

محل اقامت بسیار زیبا و شامل همه امکانان زندگی بود. بعد از صرف شام، تصمیم گرفتیم استراحت کنیم و اینچنین اوّلین روز سفر به پایان رسید. در تمام طول راه من حرکت را با برنامه مقایسه می کردم و به نظر من با این شرایط آب و هوایی خیلی خوب رسیدیم و خدا حسابی با ما یار بود، شنیدیم که همین روز راه سمنان- دامغان را بسته اند و حسابی خدا را شکر کردیم که ما توانستیم این مسیر پر خطر را به سلامت برویم.

آری سفر چه زود گذشت، و چقدر خوب بود، حرم، زیارت و ....

چند جای دیدنی هم رفتیم که کامل بعدا برایتان می نویسم، حالا خیلی کار دارم و خسته ام.

منتظرم باشید.

آری، وقتی چند روزی نیستم دوست دارم یک خداحافظی کوچک با شما بکنم و بگویم که وبلاگم را تنها نگذارید، مواظب خود و خانواده تان باشید و برایم نظرات خود را بنویسید. به شما می گویم که به خدا می سپارمتان و حتما برایتان دعا می کنم، دعا می کنم که دعایتان مستجاب گردد. 

به خدا می سپارمتان، خدایی که هرگز تنهایتان نمی گذارد،

به خدا می سپارمتان، خدایی که هر وقت کسی نبود او هست و اگر کسی بود او مواظب است.

به خدا می سپارمتان، امیدوارم این چند روز به شما خوش بگذرد.

به خدا می سپارمتان.

خوب اینم برنامه سفر که توسط تربچه تهیه شده است.

خیلی برنامه خوبیه، اگه خدا بخواد و طبق برنامه پیش بریم؛ خیلی خوبه!

ببینید و نظرتون و بگید.

اینم برنامه روز اوّل سفر:

عجب برنامه ریزیی  

پ.ن: استفاده از این برنامه با اجازه گرفتن از مدیریت سایت " و خداوند عشق را آفرید" مجاز می باشد.

خوب، امروز صبح اومدم بگم که یک ۵ - ۶ روزی نیستم. از فردا تا جمعه یک سفر مشهد در پیش داریم، نمی دونم اونجا وقت می کنم از کافی نت هتل استفاده کنم یا نه ولی به هر حال مثل سفرهای قبلی همه چیز را برایتان خواهم نوشت. من از سال ۱۳۷۷ تا حالا مشهد نرفتم و خیلی دوست داشتم برم ولی الان که کمتر از ۲۴ ساعت به رفتنم بیشتر نموده، احساس بدی دارم، شاید به خاطر شرایط آب و هوایی و خستگی خودم و تربچه و صبا و .... 

خداییش من عاشق سفرم و تربچه هم همین طور، ولی نمی دونم چرا این بار برای اوّلین بار همچین احساسی دارم. ولی دوست دارم بهم خوش بگذره و البته امروز تو یک پست دیگه برنامه فردا یعنی دوشنبه رو براتون می فرستم.

خدایا شکرت

پنج شنبه هرچند حال تربچه تعریفی نداشت، تصمیم گرفتیم بریم آبعلی، راه افتادیم و رفتیم تا نصفه راه حال تربچه که بدتر شد هیچ، تازه یادم افتاد کلیدای ویلارو جا گذاشتم. خوب چاره ای نداشتیم برگردیم خونه؛ ولی با تربچه رفتیم دکتر و نهارو بیرون خوردیم. بعد هم راه افتادیم به سوی آبعلی؛ وای چقدر برف و چقدر زیبا، داخل ویلا سرد بود، بخاریها را تا آخر روشن کردیم و بعد هم چای گذاشتم و خوردیم. شب هم حسابی سرد بود ولی ما به اندازه کافی رخت خواب برده بودیم، صدای آب می آمد و صدای سگها، و وقتی از پنجره بیرون را نگاه می کردی بارش برف زیبایی چشم را نوازش می داد. 

صبح صبحانه لذیذی خوردیم و آماده شدیم و کمی عکس و برف بازی و برگشت به تهران. در خانه حسابی کار کردم و عصر دوباره رفتیم پارک میرداماد برای تمرین و آمدیم خانه، عجب بارانی می آمد. پنج شنبه جمعه خوبی بود.

خدایا شکرت.

خوب، چند وقته حال خوانندگانم را نپرسیدم! حالتون چطوره؟ شما که برای اوّلین بار به دیدنم آمدیم و یا شما که هر روز یا گاه گاهی به دیدنم می آیید، چه می کنید، خوبید؟ آنجا که شما هستید هوا چطور است؟ اینجا، در شهر من، در زادگاهم تهران، هوا سرد است، سوز دارد و دلت بیشتر موقع ها هوس آش رشته می کند. حال در این سرما من و تربچه عزیزم تصمیم داریم برویم به سفر، سفری در سرما. احساس می کنم مدت زیادی است به سفر نرفته ام و دلم تنگ است برای یک سفر، یک سفر شیرین و یک سفر به یاد ماندنی. دلم تنگ است برای جاده های زیبا، برای مسافر شدن، برای تجربه دیدن آدمهای مختلف، و شاید در راه موجودی، حیوان اهلی یا وحشی دیدیم و از آن لذت بردیم. چقدر دلم هوای سفری کرده، سفری دو نفره و مهیج، و این سفر به احتمال زیاد فردا اتفاق می دفتد، جایتان خالی و دلتان گرم.

دعا کنید هوا خوب باشد و به ما خوش بگذرد.

پنج شنبه صبحانه که خوردیم همگی آماده شدیم بریم خونه آقا بهروز اینا. پسر آقا بهروز، امین، دانشگاه قبول شده بود و مامانش براش سفره انعام انداخته بود. من رفتم خونه اونا و از اونجا خونه لیلون اینا و اماده شدم برای سفره. نهار و خونه آقا بهروزاینا خوردیم و بعد سفره کم کم شروع شد، خیلی مهمون آمده بود و نزدیک ۸۰-۹۰ نفری بود. سفره هم خوب بود یعنی خوب تدارک دیده بودند و بعد از سفره تربچه اومد دنبالمون و بردمون خونه و اونجا تا نصف شب بیدار بودیم. حرف زدیم و شب هم تا ساعت ۱ و ۲ نیمه شب تلویزیون نگاه کردیم.

جمعه هم که روز برگشت بود و کم کم وسایلها رو جمع کردیم و چندتا عکس گرفتیم. این ۲ تا عکس از سارا است. نوزاد امیرآقا و به سفارش مامان سعید این عکس ها رو گذاشتم، تا سعید آقا ببینه و لذت ببره.

عکسها در قسمت ادامه مطلب درج شده است.

می خواستیم ساعت ۲ بعد از ظهر راه بیافتیم بیایم تهران، خبر رسید اصغرآقا تو راه مونده و چند نفر رفتند بببینن چی شده. عصر ساعت ۴ خواستیم بیایم با یک اتفاقی افتاد. آخر ساعت ۷ راه افتادیم و چقدر جاده شلوغ بود، انگار همه مردم تو راه بودند.  چقدر آدم....

روز چهارشنبه نشستیم و همگی برنامه فیتیله جمعه تعطیله رو دیدیم البته تربچه و بابای صحبا نبودند، من از این برنامه خیلی خوشم می­یاد؛ البته از قسمت سرخپوستیش بیشتر خوشم می­یاد و حسابی از دیدنش لذت می­برم. بعد از نهاری بسیار خوشمزه و خوشبو با صحبا آماده شدیم و همگی رفتیم مهمونی. این لیلون حسابی زحمت کشیده بود و مامانش 20 نفر مهمون دعوت کرده بود و سر سفره یک اتفاقی افتاد که من و صحبا و سامان و مامان سامان و لیلون و رضا اصلا نتونستیم غذا بخوریم و فقط خندیدیم و بعد از غذا همگی دل درد گرفتیم، چون هر یک قاشق غذا که خورده بودیم؛ 10 تا قاشق هوا فرستاده بودیم تو دلمون و حسابی هم خندیده بودیم. شب هم دسته جمعی برگشتیم و من و تربچه و سامان و صحبا نشستیم تا ساعت 1.30 -2 نیمه شب حرف زدن و آخرش یک دفعه برقها رفت و ما هم که به تازگی یک فیلم ترسناک که به نور و تاریکی ربط داشت دیده بودیم حسابی ترسیدیم و خندیدیم. البته من و صحبا ترسیدیم و سامان و تربچه خندیدند و حسابی خوش­­گذشت. و بعد همگی گرفتیم و خوابیدیم. اینم از روز دوم سفر که با شادی تموم شد.