امروز اخرین روز کارم است، در سال ۸۵ و درساختمان که الان هستم. نمی دانم خوشحالم یا ناراحت، ولی تغییر خوب است چون هیجان دارد و خلاقیت، دوست دارم همیشه خلاق باشم، همیشه چیزهای جدید بیآفرینم و در کارم بهترین روشها و منظم ترین شیوه را پی بگیرم، و واقعا هم همین طور بوده و اجرا شده.

خوشحالم کسی هستم که در ظهور هر سیستم جدیدی دست به کار می شوم برای سازماندهی و بهینه کردن.

خدایا شکرت

سال هم که تمام می شود با تمام اتفاقات ریز و درشتش و من می مانم و کوهی از خاطره، آنقدر دلم گرفته که دوست دارم زار زار گریه کنم ولی گریه سودی ندارد.

خدایا شکرت که همه چیز بهتر از آن است که فکرش را می کنیم.

تربچه می گه از پنج شنبه همین هفته سفرمون رو شروع کنیم. حالا هنوز خونه تکونی تموم نشده، هیچی نخریدم، مامانم منتظره کمکش کنم و ... .

نمی دونم، از وقتی گفته یک دلشوره حسابی گرفتم؛ خیلی سخت و دردناک، کم کم انگار می خواد گریه ام دربیاد، وای چه کار کنم.

تازه اگه از پنج شنبه بریم تا ۱۳ در سفر می مونیم و دلم برای مامانم اینا تنگ می شه! حالا چیکار کنم، شدم مثل این ضرب المثل " هم خر می خواد، هم خرما"  هم دوست دارم برم ایران گردی و هم دوست دارم خونه باشم، مامانمو ببینم و ... .

چکار کنم، دلشوره رو

حتما گله می کنید چرا اینقدر کم می نویسم؟ خودم هم می دانم. خوب دم عید است و سر آدم شلوغ دلم می خواد خیلی بنویسم، از همه جا، از شرکت، از خونه، از اخبار، از همه چی...

دیروز سبزه گذشتم، عدس؛ آخه عدس خیلی قشنگه، گل می ده، قر داره، با ناز و کرشمه می ره بالا.

امروز با تلاش می خوام خونه تکونیو تموم کنم، خرید کنم و فردا حسابی از تربچه عزیز پذیرایی کنم، یک نهار خوشمزه با دسرهای فراوان.

دلم می خواد برای عید با تربچه ایران گردی کنیم، شمال و جنوب و شرق و غرب، چه زیباست و چقدر جالب

امروز بی نهایت خسته ام، دلم استراحت می خواهد ولی مگر می شود برنامه هایم به هم می ریزد.

خدایا شکرت به خاطر تمام زندگیم.

پریا: نمی دونی خونه چقدر داره تمیز می شه؟ همه چی بوی گل می ده؟

تربچه: بوی گل چی؟

پریا: بوی گل؟؟؟؟ بوی گل وایتکس!!

تربچه: عجب، حالا از بوش خفه نشی

الان دو شیفت کار می کنم: یک شیف تو اینجا و یک شیفت تو خونه! همش کار و کار و فقط شبها با خستگی استراحت می کنم. خدا رو شکر فعلا که مثل جت دارم کار می کنم، اگه خدا بخواد تا آخر هفته تمیز می شه و از اخر هفته دیگه بوی گل وایتکس تو خونه نمی یاد.

امسال که هنوز چیز خاصی نخریدم، فقط یک ۴۰ -۵۰ هزار تومنی پول لوازم آرایش دادم و قراره تا اخر هفته یک ۳۰-۴۰ تومنی پول آرایشگاه بدم خدا عاقبت ما رو تو سال ۱۳۸۶ بخیر کنه! آمین مامانم هم که حسابی به من می رسه و خوب می خورم و می آشامم.

خدایا شکرت 

دیروز با مهرناز جان داشتیم پیاده روی می کردیم، یک کفش فروشی دیدیم ای کفشها بد نبود ولی به نظر من خیلی پیرزنونه و بی کلاس بود، قیمت روش زده بود؛ اول فکر کردیم۱۱۸۰۰ تومنه بعد دیدیم نه بابا ۱۱۸۰۰۰ تومانه همه کفشهای زشت این مغازه بالای ۱۰۰ هزار تومانه یک صندل با ترکیب رنگ گل بهی و سبز سیدی داشت ( واقعا به همین زشتی) ۱۰۵ هزار تومن، من حاضر نبودم ۶ هزار تومن بدم اونو بخرم یعنی چیآخه؟

نمی دونم کی آ می یان این کفشها رو می خرن کی این همه پول مفت می ده؟

واقعا بعد از شنیدن پالتو بیست ملیونی این کفشها رو از نزدیک دیدن زیادم عجیب نبود.

نبودن فرش ها،

سر وقت سر کار آمدن،

آرایشگاه رفتن ها،

خانه تکانی عصرها،

صبحانه آماده کردن مامان

کار و کار و کار ...

سرم خیلی شلوغه

تولدم مبارک

امروز روز تولدم است، ۲۷ ساله شده ام، تولد ۲۷ سالگیم مبارک.

خدایا ازت می خواهم تک تک روزهای بیست و هشتمین سال زندگیم پر از شادی و پیشرفت باشد.

تولدم مبارک

بیست و هفت شاخه گل سرخ تقدیم به تک تک سالهای زندگیم، آنوقت که پریا یک ساله بود، دو ساله بود، هفت ساله بود و مدرسه رفت، هجده ساله بود و دیپلم گرفت، بیست و دو ساله بود که لیسانس گرفت و بیست و سه ساله بود که نامزده کرد و ... تقدیم به اولین روز بیست و هشت سالگی پریا

فردا تولد تربچه قشنگم است، این پنجمین سال تولدی است که من و تربچه با همیم. سالها مثل باد می گذرد و عمر شتابان تر و وقتی شمردم، ماندم از این که پنچمین سالی است که با هم روز تولدش را جشن می گیریم.

فردا روز تولد تو ست، تو که برایم زیبایی، دل نشینی و دلربا، نگاهت مثل کودکی معصوم و رفتارت عاشقانه ترین رفتار عالم، تو برایم مثل کوهی قدرتمندای، تو که هر روز امیدم را بیشتر می کنی و هر روز برایم جذاب تر می شوی،

تربچه قشنگم تولدت مبارک.

پ.ن: هنوز کادوی تولد برای تربچه نخریدم ولی فکرای خوب خوب دارم.

یک کادو، یک کیک ( خامه زیاد نداشته باشد)، یک جفت شمع به شماره ۲ و ۷ ، یک کلاه تولد پسرانه، و پفک و ... . یک شام خوشمزه و یک عالمه عکس و رقص و ... پایان

آلو خانم خواهرزاده ام است که دیگه ۱۳ بدر سال ۱۳۸۶ چهار سالش تموم می شه! این آلو خانم ما عاشق رنگ صورتیه و همه چیزای صورتی رو دوست داره، حالا مکالمه من و آلوخانم تو خانه ما:

آلو خانم: وای خاله چه دستکش خوشگلی، چه صورتیه؟

خاله پریا: آره خاله خیلی صورتیه، خوشت می یاد.

آلو خانم: خاله این دستکش برای چیه؟

خاله پریا: دستکش ظرفشویی، باهاش ظرف می شورم.

آلو خانم: خاله پریا، مامان من از این دستکشها نداره، روز تولدم برام دستکش صورتی ظرفشویی می خری

خاله پریا: باشه می خرم.

آلوخانم: مرسی خاله

از دست این بچه ها

پ.ن: البته منم عاشق رنگ صورتیم و یک عالمه چیزای صورتی دارم.

چند روز پیش چقدر هوا گرم بود و توی برنامه های تلویزیون و رادیو هی اعلام می کرد که بهار دارد می آید و هوا بهاری است، ولی یکی دو روز است که زمستان بر بهار پیروز شده و هوا خیلی سرد است؛ و برف می آید. عجب برفی است و سرما، دستانم کرخت شده و چای گرم می خواهم و پتو، از اینجا هیچ چیز معلوم نیست و فقط مه می بینی و برف، و درختان پارک پر از برف است و آدمهای پارک همه کز کرده و شهر نیاز به منقبض شدن دارد.

در آخرین روزهای فصل زمستان، در آخرین روزهای نیمه اول آخرین ماه سال برف می بارد و سرما کولاک کرده است و چه زیباست این جدال زمستان و بهار

حالا برنامه های تلویزیون و رادیو هی می گن " زمستان آمد زمستان آمد، برف و سرما آمد. "

دیروز یک ساعت مرخصی گرفتم و رفتم یک کادوی عاشقانه بخرم. خوب یک عروسک خوشگل خریدم که چشمایی لوس و بانمکی داشت و یک شاخه گل رز خوشگل ( عجب گل گرونه یک شاخه اش ۱۰۰۰ تومنه) بعد هم رفتم خونه و تربچه قشنگم خونه بود. و شروع کردم به چیدن میز و گذاشتن کادو و .... تربچه ام یک دسته گل بسیار زیبا خریده بود که حسابی دلبرانه و عاشقانه بود و من از دیدنش یک جیغ بلند کشیدم. چند تا عکس انداختیم و بعد شروع کردیم به خوردن. بعد من برنامه رو گفتم، یک بازدید از پرپری اینا ( داداشم اینا) و بعد گردش و شام.

همه برنامه ها به خوبی اجرا شد، فقط یادمان رفته بود که چتر برداریم تا بتونیم تو پارک قدم بزنیم و فقط دم در پارک نشستیم و بارش برف رو دیدیم. شام هم به زیبایی و خوشمزگی سرو شد و ساعتهای ۱۱.۳۰ شب برگشتیم خانه.

روز قشنگی را پشت سر گذاشته بودیم و حسابی خوشحال و پر عشق چهارمین سالگرد را گرفتیم.

تربچه قشنگم بینهایت خوشحالم و ممنون.

امروز سالگرد اولّین دیدار من و تربچه است، چهار سال پیش در هفتم اسفند تربچه قشنگم را برای اولّین بار دیدم؛ با آن پیراهن صورمه ای و شلوار طوسی، یادش بخیر چهار سال پیش در راهی قدم گذاشتم که هرگز فکر نمی کردم که به این زیبایی هموار شود.

چهار سال چه زود گذشت، پر از فراز و نشیب و همواره پر از عشق و " دوستت دارم"

تربچه قشنگم، در این راه زیبا و پر از فراز و نشیب، همواره پشتیبانم بودی و همفکرم،

تربچه زیبایم، آنچنان قلبم را به تو سپردم که جای خالیش را حس می کنم و ان چنان تو در آن جا گرفتی که جای خالی باقی نمانده است. 

تربچه عزیزتر از جانم، آنچنان دوستت دارم که چون آن دوست داشتنی نیست.

خدایا شکرت به خاطرت عشقی که در وجود من و تربچه قشنگم قرار دادی.

تربچه عزیزم چهارمین سالگرد عشقمان مبارک. 

چیزی به پایان زمستان سال ۱۳۸۵ نمانده، و من تازه احساس می کنم که دوست دارم به خواب زمستانی برم؛ آن هم نه یک روز، نه دو روز، بلکه ۶ ماه! شش ماه بخوابم و زمان بگذرد، وقتی گذشت آن وقت همه چیز زیبا باشد، شاید هم نباشد، بعد از آن شش ماه خواب زمستانی باز هم گرانی باشد، ترافیک باشد، هوای آلوده باشد، خستگی و کار و زندگی باشد و ...

کاش در برهه ای از زمان آدم به خواب زمستانی می رفت، مثلا سالی یک ماه، مثلا متولد فروردین هر سال فروردین ماه به خواب زمستانی می رفت و در ماه اردیبهشت، متولدین اردیبهشت به خواب زمستانی می رفتند و آن وقت در هر لحظه یک دوازدهم افراد خواب بودند و چقدر خوب می شد. شاید آن وقت ترافیک نبود، گرانی نبود، دود نبود و ... .

چقدر زیبا می شد وقتی بعد از یک ماه خواب زمستانی بیدار می شدی و احساس می کردی تازه متولد شده ای، قطعا دنیا برایت جدیدتر می بود و زندگی شیرین تر می شد و هدفهایت عمیق تر.

و من پریا متولد اسفند ماه هم اکنون دوست دارم به خواب زمستانی بروم تا پایان اسفند ماه، روی آن خوشخواب خوشرنگ و نرم خوابهای خوش ببینم و استراحت کنم.

پریا به خواب زمستانی می رود. ( اگر بشود و دیگران بگذارند!)

امروز روز بزرگداشت خواجه نصیرالدین طوسی است که چند سالی است به نام " روز مهندس" نام گذاری شده است.

خوب منم یک مهندس به قول معلم هندسه دبیرستانمان " هندسه دان" هستم. 

امروز روز خوبی است، امروز برای همه دوستانم که رشته مهندسی خوانده اند مسیج فرستادم، امروز ۵ اسفند روز مهندس است، یعنی من، یعنی تو و ...

روزمان مبارک

داستان نوشته شده در این وبلاگ کتابی است که اجازه چاپ نگرفته و در دنیای مجازی به رشته تحریر درآمده، به نظرم خیلی زیبا و جذاب است، بخوانید احساس پاکی به شما هم دست می دهد.

وبلاگ " آلوچه خانم"

آن سالها چه دورانی بود، هر چند محدودتر ولی پاک تر و ساده تر، امیدواریم عشقشان جاوید و همچنان پاک بماند.

خدایا شکرت

" راز عشق در استواری است. در فصول مختلف زندگی، عشق تان را مانند کوه بلندی استوار، مانند خاک حاصلخیزی پر ثمر و مانند آفتاب چنان در مرکزیت نگه دارید، که همه ی ستارگان گسترده ی زمان و فضا به دور آن گردش کنند. "

پس همه با هم تکرار می کنیم: " راز عشق در استواری است. "

این دیگر آخرین راز عشق بود و چه زیبا و غرور افرین " استواری" در عشق و مرکزیت قرار دادن عشق در همه حال.

خوشحالم که همه رازهای عشق را خواندید. امیدوارم به آنها عمل کنید و اعتقاد پیدا کنید.

خدایا شکر به خاطر وجود عشقی که آفریدی که با عشق آرامش بیابیم و زندگی کنیم.

چند دقیقه پیش رئیسمون که یک مرد میانسال است داشت با همکارها در مورد تاریخ تولدش که سال پیش تاریخ قمری و میلادیش، مثل تاریخ شمسیش روز و ماهش با هم یکی بوده و ۱۲/۱۲ متولد شده! منم خیلی جالب گفتم: " منم متولد ۱۲/۱۲ هستم."

رئیس: " شوخی می کنی؟؟"

پریا: نه

رئیس: " من تا به حال با یک ۱۲/۱۲ هی روبرو نشدم.

پریا:

رئیس: " خوب می تونی بری خونه چون هم روز تولد من برنیا اومدی. و از این به بعد آزادی

پریا:

امروز صبح همه که اومدن سر کار حسابی عصبانی بودند، به خاطر اینکه شنیدن که بنزین می خواهد بشه لیتری ۱۵۰ تومان! عجب قیمتی با این افزایش قیمتهای ناگهانی حسابی همه دلگیرند، سال ۸۶ باید سال پر تورمی باشد، حتی بیشتر از سال ۸۵

دیروز شنیده ایم قیمت نان سال جدید اضافه نمی شود، خوب خوب است حداقل می توانیم آب به همراه نان بخوریم.

شنیده ایم حقوق ها را امسال یک دفعه اضافه نمی کنند بلکه به صورت پلکانی اضافه می کند و اول سال هم ۸.۵٪ اضافه می شود و ما چقدر دلمان می سوزد از این اتفاق

و هزاران اتفاق دیگر که شروع سال را برایت زشت نشان دهد! عجب دنیایی است.

دیروز تو راه خونه تربچه می گفت که امشب من زیاد شام نمی خورم، می خواهم کمی رژیم بگیرم. برای همین برای شام چیز خاصی درست نکردم و یک مقدار سوپ خوردیم، البته از این سوپهای آماده که خیلی هم بد مزه بود!! داشتم شروع می کردم به اجرای برنامه روز دوم خانه تکانی که تلفن به صدا درآمد. و پشت خط بابای صحبا بود که ما را به گردش و تفریح دعوت کرد. وقتی رفتیم  فهمیدیم قرار شده بود مجید آقا ما رو برای شام مهمون کنه! و این موضوع باعث شد تربچه حسابی تصمیمش رو یادش بره و همه چی از سوپ و ماست و سالاد و غذای کامل بخوره و حسابی هم سیر شه. ولی من چون تصمیم نگرفته بودم ولی گرسته ام نبود به یک کاسه سوپ و کمی سالاد قناعت کردم و خوردم. بعد از رستوران رفتیم پارک و حسابی با صحبا تاب بازی و الکلنگ و سرسره بازی کردیم و منم چون چای برده بودم، چای هم خوردیم و کمی نقل و نبات که قبلاها مامان الوچه خانم بهم داده بود. ساعتهای ۱۱.۳۰ هم رسیدیم خونه و حسابی خسته بودیم. حالا وقتی رسیدیم خونه دو تا تصمیم مون رو اجرا نکرده بودیم: تربچه تصمیم گرفته بود شام نخوره که حسابی خورد، البته تقصیر مجید اقاست که ما رو ناگهانی شام دعوت کرد، و منم تصمیم گرفته بودم خونه تکونی کنم که نشد، البته اینم همش تقصیر محمداقاست که ما رو برای تفریح دعوت کرد.

عجب روزگاری است ها، نمی گذارند آدم برنامه هاشو اجرا کنه، ولی جدای از این حرفها خیلی خوش گذشت. حالا پریا خانم دوربین و پایه دوربین روهم برده بود که چندتا عکس هم بندازیم، ولی وقتی همه آماده شدند و وایستادیم که عکس بگیریم یک دفعه دوربین خاموش شد و دیگه روشن نشد، فکر کنم باطیهاش تموم شده بود و شارژ نداشت. اینم همش تقصیر مجیدآقا و محمدآقاست که به صورت غیرمنتظره ما رو دعوت کردند و ما وقت شارژ کردن باطری دوربین رو نداشتیم. 

مضرات دعوت غیرمنتظره:

- رژیم بی رژیم

- خانه تکانی بی خانه تکانی

- عکس بی عکس