آرزو دارم تک ستاره زندگیم همیشه پر نور باشد و آسمان زندگیمان همیشه پر از عشق.

شب بخیر.

تربچه می خواست بره جزوه از دوستش بگیره، گفتم تربچه جان، منم بیام، دلم گرفته؛ گفت: آره عزیز دلم بیا. بعد رفتیم خونه مامان اینا تا با دادشی و مامان، چهارتایی بریم جزوه بگیریم و بعد بریم امام زاده قاسم. راه افتادیم، خیابونا زیاد شلوغ نبود ولی وقتی رسیدیم به پارک وی، وای وای بابا ماشینها پارک بودند، پارکِ پارک؛ انگار پارکینگ ماشین بود، دیدیم نمی تونیم بریم، پشیمون شدیم و رفتیم پارک، نه پارک ماشین ها، از اون پارکها که درخت داره، سبزه داره، گل سرخ و زرد داره، تاب داره، سرسره داره، تازه همه توش سعی می کنن خوش باشن، بابا همون جایکه سیزده بدر می ری. آره خوب فهمیدی. همه جا چه قشنگ بود، چه هوایی، چه احساسی و ... . زود برگشتیم خانه. الان خیلی خوابم می یاد، خیلی زیاد. ولی دوست دارم یک آهنگ بلند بزارم و حسابی برقصم ولی حیف نمی شه، دلم برای همسایه ها می سوزه. تربچه ام که خیلی خوشحاله و منم از خوشحالی و برق چشماش لذت می برم.

امروز، پنج شنبه صبح زود از خواب بیدار شدم، همه خواب بودند. شروع کردم به کیک درست کردن و بعد هم صبحانه آماده کردن. کم کم همه بیدار شدند و تربچه که نون تازه خریده بود؛ آمد و دسته جمعی با هادی و رضا و لیلون و مامانشون صبحانه خوردیم. بعد از صبحانه کمی فیلم دیدیم و کیک آماده شد و من شیر موز درست کردم و دسته جمعی با کیک خوردیم. بعد هم برای نهار رفتیم خونه مامانم اینا، عصر هم لیلون اینا رفتند و من چقدر دلم گرفت، آخه من خانواده لیلون اینارو خیلی دوست دارم، هم لیلون، هم رضا، هم هادی و هم مامانشون. حتی بعد از اینکه رفتند گریه­ام گرفت. لیلون به نظر من خیلی دختر خوبیه، خیلی خانمه و مثل فرشته هاست و من اونقدر به او علاقه دارم که خودم باورم نمی شه. خدا کنه امسالم مثل سالهای قبل درسشو خوب بخونه. لیلون برام مثل یک خواهر کوچکتره، مثل یک ستاره، مثل یک ماهی، مثل یک شبنم ... نمی دانم چه بگویم؛ فقط دلم براشون خیلی تنگ شد، الان که نیستند همش جاشون برام خالیه، جای لیلون، جای مامانش، جای رضا، جای هادی... . اشکهام داره در میاد، خیلی دلم گرفته، دلم می خواد با تربچه بریم بیرون و الانم داریم می ریم بیرون.

خدایا این چه دلیه به پریا دادی؟ این چه چشمی است که به پریا دادی؟ که دلش زود می گیرد و اشکش زود سرازیر می شود. کاش می شد، گاهی دلی داشتم چون سنگ، و چشمی چون بیابان.

دیروز من برای شام تصمیم داشتم لوبیا پلو و سوپ درست کنم، ولی تربچه قشنگم گفت چون من زودتر می رسم خورشت می گذارم. منم خوشحال شدم و گفتم باشه. وقتی آمدم خانه خورشت قورمه سبزی گذاشته بود و هادی و رضا و لیلون با مامانشون خونمون بودن. منم شربت درست کردم و آوردم. و دوتایی سوپ درست کردیم، و برنج گذاشتم. مهمانان فیلم عروسی و عکس های عروسی رو دیدند، و من کارامو کردم. صحبا اینا و الناز اینا هم آمدند و بعد سفره رو انداختیم. بعد از شام چای و میوه و سان شاین خوردیم. صحبا اینا و الناز اینا شب رفتند و هادی اینا موندند. ما هم نشستیم کمی تو اینترنت گشتیم و کمی هم کلیپ هایی رو که تربچه از اینترنت قبلا دانلود کرده بود، دیدیم و شیرقهوه و تخمه نوش جان کردیم. و دیر وقت خوابیدیم.

بازم تربچه قشنگم دست تنهام نگذاشت و خیلی کمک کرد و مهمونا هم خیلی لذت بردند. تربچهء بی همتا تو از همه نظر بی نظیری

مامان هادی می گفت: " وقتی هادی بچه بوده، حدود ۴ سال، مامانش دعواش می کرده، اون به جای ترسیدن، فرار می کرده و داد می زده: " می ترسم می ترسم، مریمو می پرستم. "

اینم از هادی ما.

آلو خانم خواهرزاده ام است که ۳ سال و ۶ ماهشه، خیلی بامزه و البته خیلی هم لوسه، آلو خانم عروسک زیاد داره و یک عالمه اسباب بازی دخترونه و خودش با خودش خاله بازی می کنه و هر یک از عروسکهاش اسمی دارند مثل بهار، ژیلاو ... .

 حالا یک روز صبح خونشون سر صبحانه:

آلو خانم( زیر زبونی با خودش): خجالت نمی کشه، این همه طولش می ده...

پریا: خاله جان چی شده، چرا ناراحتی؟؟

آلو خانم: هیچی خاله، این بابای بهار یک ساعته رفته ریشش و بزنه، این بهارم همش گریه می کنه می گه بابامو می خوام، خجالت نمی کشه این همه طولش می ده.

پریا:  آلو خانم بهار کیه؟

آلو خانم: خاله عروسکمو می گم دیگههههههههه، وا مگه نمی شناسیش؟

پریا: آره، آره می شناسمش ولی باباشو نمی شناسم...

آلو خانم: باباشو هیچ کس نمی بینه فقط من می بینم.

پریا: جل الخالق، عجب موجودیه این بابای بهار

از دست بچه های این دور زمانه

جمعه ۲۸ شهریور ۱۳۸۲: من و تربچه و سامان اینا در ادامه سفر تبریز به سوی مرند رفتیم، مرند شهری زیبا و سرد و پر از باغهای زیبا بود. مرند شهر بزرگی نیست ولی زیبایش خیلی بزرگ است.

شنبه ۲۸ شهریور ۱۳۸۳: در محل کار سرم خیلی شلوغ بود و عصر با تربچه رفیتم گردش و تو یک Fast food هات داگ خوردیم و بعد آمدیم خانه و من چمدانی که از دیروز بسته مانده بود باز کرده ام. ( روز قبل از سفر برگشته بودیم.)

دوشنبه ۲۸ شهریور ۱۳۸۴: صبح کمی دیرتر رفتم سرکار، آخه دیشب حنابندان الناز برادرزاده تربچه بود و حسابی دیر رسیدیم خونه. سرکار حسابی کار کردم چون از فردا برای عروسی خودم مرخصی گرفتم و خیلی دلهره و اضطراب دارم. عصر هم با تربچه رفتیم خونه خودمون و کمی جمع و جور کردیم.

سه شنبه ۲۸ شهریور ۱۳۸۵: روز پر کاری را گذراندم و عصر هم همش کار کردم، چون فردا مهمان داریم کمی از مقدمات پذیرایی را مثل شربت و ژله و خیس کردن برنج و ...  رو انجام دادم تا فردا که از سر کار اومدم شروع کنم به غذا درست کردن برای مهمانهای عزیز و دوست داشتنی.

چهارشنبه ۲۸ شهریور ۱۳۸۶: روز آخر هفته است، و ماه رمضان و چون اولین روزهای روزه گیری است برایم کمی سخت است. احتمالا افطار به خانه مامان اینا می روم و فردا شب افطار خونه آلو خانم اینا دعوتیم، ... توی ماه رمضان چای نخوردن در طول روز عذاب خیلی بزرگی است. 

وای ببینید چه آینده نگری کردم.

من می گم: بی خیال بابا همیشه باید درکشون کنم.

اون می گه: بابا تا کی، پس کی اونا می خوان تو رو درک کنند.

من می گم: من مهربانم، سرشار از محبت و انرژی که به اطرافیانم منتقل کنم.

اون میگه: برو بابا، یک کم پا به سن بزاری دیگه نمی تونی ...

من میگم: مهم نیست، تا وقتی که می تونم انجام می دهم وقتی نتونستم خوب انجام نمی دهم

اون میگه: پس خودت چی؟

من میگم: از محبّت کردن به دیگران لذت می برم.

اون می گه: آیا جوابشم می گیری.

من می گم: بعضی وقتها آره، بعضی وقتها نه، بعضی وقتها خیلی غیرمنتظره جواب می گیرم.

اون می گه: بابا تو دیگه کی هستی، من که نتونستم قانعت کنم ...

و بین من و اون همیشه بحث است، این اون اگه نباشه خیلی راحت ترم.

امروز که پست الکترونیکی خودم رو باز کردم، میلی دریافت کرده بودم از مهربان، مهربان یکی از همکلاسی های دوران دانشگاهم بود، با هم رابطه صمیمانه ای نداشتیم، مهربان دختر بسیار متین و خوش بخورد و البته خیلی آرامی بود، امروز هر چی خواستم براش ایمل بزنم این yahoo جواب نداد که نداد، فکر کنم سایت کمی مشکل داشت. مهربان خیلی محبت کرده بود و مثل نام خانوادگیش، میلش هم پر از محبت و مهربانی بود.  حالا چون ایمیلم مشکل داره، جواب ایمیلش رو همینجا می دهم( البته با مختصری تغییر):

" سلام مهربان خوبم

حالت چطور است؟ خوبی؟ با زندگی چه می کنی؟ از محبت بی دریغت ممنونم و از اینکه هر روز به وبلاگم سر می زنی خیلی خوشحالم، و سرشار از غرورم که دوستانی مثل تو نوشته های ناچیز من را می خوانند. دوست دارم مختصری از خودت بنویسی و برایم ایمیل بزنی و من آن را در وبلاگ گذاشته و دوستان از شنیدن خبری از تو خوشحال شوند. من بی صبرانه منتظر دیدن ایمیلت هستم.

به امید دیدار پریا

پ.ن: راستی وقتی وقت دیدار رسید حتما عکسهای عروسی خودم و تربچه رو می آورم."

دوستان عزیز قابل ذکر است که هر یک از شما خواستید، شرحی از خودتان برایم ایمیل کنید تا در وبلاگ بگذارم. اگر اینکار را انجام دهید، خیلی خوشحال می شوم.

آره دیروز از سر کار، رفتم سر قرار، قرار با سارای عزیز و مهربان. قرار تو پارک بود، وقتی وارد پارک شدم صحنه های زیبایی دیدم، روی صندلی های پارک جفت جفت دختر و پسر نشسته بودند و هر یک بستنی یا آب میوه در دست داشتند و با هم حرف می زدند و به نظر من از دور صحنه های بسیار عاشقانه ای بود. سارا آمد و با هم بودیم، خندیدیم، حرف زدیم، گفتیم، برنامه ریختیم و ... و رفتیم خوردنی بخریم، سارا رانی هلو خرید، این رانی هلو جریاناتی داره که نمی تونم اینجا بگم. بعد هم آمدیم سارا منو شرمنده کرد و یک نوع شیرین که من خیلی دوست دارم برام خرید و من حسابی ذوق کردم و ذوق کردم و ذوق کردم. سارای خوبم ممنون. اونقدر بدهیم تو بانک مساعدت به سارا زیاد شده که نمی دونم کی می تونم جبران کنم. بعد هم رفتم خونه صحبا اینا، لیلون و هادی و رضا و الناز و ... بودند و حسابی گفتیم و خندیدیم. الناز از مدل موهای من خیلی خوشش اومد و چپ و راست راه می رفت و هی ذوق موهامو می کرد.  شب بعد شام با تربچه برگشتیم خونه. این هادی ما خیلی پسر بامزه ای است، می ره سوّم دبستان و یک روز بهش زنگ زده بودم:

پریا: سلام آقا هادی گل و گلابتون

هادی: سلام زن داییییییییی، خوبی زن دایییییییی

پریا: آره، خوبم

هادی: زن داییییییییییی از مدرسه زنگ می زنی، خوشبحالت مدرسه ما تلفن نداره

پریا: هادیییی جان من مدرسه نمیرم

هادی: زن دایییییییی، چرا دوست نداری مدرسه بری؟ دوست نداری درس بخونی؟؟؟؟

پریا: نه هادی جان من درسم تموم شده، الان سر کارم

در اواسط زمستان 25 سال پیش، در سردترین ماه سال، در بیست­و­پنجم بهمن دختری پا به جهان هستی نهاد، پدر و مادرش خوشحال بودند که فرزند دوّمشان دختر است. مریم یک برادر بزرگتر از خودش داشت. خانوادشان، خانواده نسبتا مذهبی بودند. بعدها مریم دارای خواهری کوچکتر از خود شد و پدر و مادرش نام او را لیلا ( در پست "کو ساغر و کو ساقی (8505300031)" درباره­اش نوشته­ام) گذاشتند. مریم ذاتا انسان جستجو­گری بود و دوست داشت همه چیز را تجربه کند، گل می­ساخت، جعبه کادو می­ساخت، خیاطی می­کرد، نقاشی می­ کرد، عکاسی می­کرد، ... ولی هر یک را فقط در برهه­ای از زمان. من مریم را چون خواهری دوست داشتم و دوست دارم، زمان کوتاهی از دوران تحصیل دانشگاه با هم بودیم، چقدر با هم درس خواندیم، چقدر خندیدیم، چقدر آرزو کردیم و چقدر خوش گذراندیم. من و مریم مثل دوقلو در دانشگاه بودیم، ولی مریم کم کم از من فاصله گرفت، کم کم دُورش شلوغ شد، شایدم من از او فاصله گرفتم، شایدم برایش در بانک مساعدت خیلی سرمایه­گذاری کرده بودم ولی او نخواست درک کند. مریم زبانش تند بود، گاهی دل آدم را طوری می­شکست که هیچ چسبی قادر به ترمیمش نبود. مریم روحش پاک بود و ساده. مریم دلش دریا نبود ولی می­توانستی گاهی دریاچه­ای از دلش بیابی. آخرین بار 23 بهمن سال 1382 دیدمش، به اصرار خودم رفتم و دیدمش، هرچند سرش شلوغ بود و زیاد تحویل نگرفت. و آخرین بار خرداد ماه سال 1383 با او تلفنی صحبت کردم و دیگر تماس ما قطع شد، شاید دیگر سرمایه­ای برایم نمانده بود، منتظر بودم که او حداقل اقساط عقب افتاده­اش در بانک مساعدت را بپردازد، ولی هرگز نخواست این کار را بکند. آن روز که به خانه­شان زنگ زدم، پدر مهربانش بود که گفت مریم نیست، رفت.

پریا: کجا؟

پدر مهربان مریم: خانه خودش.

پریا: به من نگفت!!!! خبر نداشتم....

پدر مهربان مریم: پریا جان خوب، حتما سرش شلوغ بوده و ...

پریا هیچ چیز دیگر نشنید، اشکهایش سرازیر شد، دلش بیشتر از همیشه شکست و نتوانست درک کند چرا؟ پریا سر کار بود، گریه­اش گرفت، دقیقا مثل آن زمان که آدم یکی از نزدیگانش می­میرد، دلش پاره شد، قلبش ریخت و چشمش دیگر جایی ندید. رفت گوشه­ای، کناری پیدا کرد و نشست گریه کرد، گریه کرد و گریه کرد و ...

و گذشت چند سال، مریم ازدواج کرده بود، دختری داشت و همسری و ... .

و پریا اگر زمانی میلی می­زد، مسیجی می­زد و هیچ­گاه جوابی نمی­گرفت، دیگر تمام شد. دیگر مریم از دلش رفت، از قلبش پاک شد و تصمیم گرفت برای کسی پیش از حدّ در بانک مساعدت سرمایه گذاری نکند.

با همه این حرفها، باز هم مریم را چون خواهری دوست دارم و همیشه خنده­هایش و آن نگاه پر از شیطنتش در ذهنم ماندگار است.

وقتی زندگی ساده و پر از فلسفه شازده کوچولو را می­خوانی، واقعا مشتاق می­شوی بارها و بارها این کار را تکرار کنی، و خواندن دوباره شازده کوچولو و نوشته های آن را، به روحت وقتی که دختری شش ساله بود تقدیم می­کنی.

شازده کوچولو از ستاره­ای که در آن پادشاهی منزل داشت که رعیت نداشت می­گذرد،

از ستاره­ای که خودپسندی در آن منزل داشت که ستایشگر نداشت می­گذرد،

از ستاره ای که میخواره­ای در آن منزل داشت که از میخوارگی شرمنده بود و می­خورد تا شاید شرمندگیش را فراموش کند می­گذرد،

از ستاره­ای که کارفرمایی در آن منزل داشت که ستارگان را می­شمرد و کارش را جدی می­دانست می­گذرد، 

از ستاره­ای که فانوس­افروزی در آن منزل داشت که چون سرعت سیاره­اش زیاد بود هر لحظه فانوس را روشن و خاموش می­کرد می­گذرد،

از ستاره­ای که جغرافی­دانی در آن منزل داشت که کاشفی نداشت تا دریاها و رودخانه ها و ... را کشف کند و او آنها را ثبت کند می­گذرد،

و هنگامی که همه آنها را ترک می کند، با خود می گوید: " این آدم بزرگها چه عجیبند."

از ستاره ای که زمین بود، آدم داشت، روباه داشت، گل داشت، مار داشت، هواپیما داشت، ... می­گذرد.

روباه در زمین از اهلی­شدن می­گوید. اهلی­شدن یعنی " علاقه ایجاد کردن..."  روباه می­گوید: " تو اگر مرا اهلی کنی هر دو به هم نیازمند خواهیم شد. تو برای من در عالم همتا نخواهی داشت و من برای تو در دنیا یگانه خواهم بود... " برای اهلی کردن باید "صبور " بود. باید یادمان باشد که " زبان سرچشمه سوء تفاهم است." روباه رازش را برای شازده کوچولو می­گوید: " بدان که جز با چشم دل نمی­توان خوب دید. آنچه اصل است از دیده پنهان است." و " آنچه به گل تو چندان ارزش داده عمری است که تو به پای او صرف کرده­ای" و " تو هر چه را اهلی کنی همیشه مسئول آن خواهی بود."

کتاب شازده کوچولو سرشار از مفاهیم ارزمند انسانی و اخلاقی است، و من اهلی­کردن را به روشنی از آن درک کرده­ام.

این مطالب را تقدیم می­کنم به همه دوستانم، وقتی دختر (پسر) بچه ای شش ساله بودند.

سردم است، هوا هوای پاییزی است و من چقدر پاییز را دوست دارم. پاییز برایم گذشته را، حال را و آینده را تداعی می کند. از پنجره که پارک را می بینم از همیشه خلوت تر است، حتما همه سردشان بوده که کسی به پارک نیامده. کم کم از سبزی پارک کاسته می شود.

سردم است، ولی درونم گرم است، پر از هیجانم، پر از شور عشقم و پر از افکار گرمم.

سردم است دلم چای می خواهد، لیوان لیوان، آش رشته می خواهد، کاسه کاسه،...

سردم است، گرمم کن.

به نظر من فیلم خوب شروع شد، در همان قسمتهای اولیه به اوج رسید و بعد نزول کرد، نزول کرد و نزول کرد. درست است که محتوای فیلم نزول کرده بود ولی مردم بر طبق عادت فیلم را می دیدند. فکر کنید اگر یک کانال دیگر همزمان فیلمی دیگر پخش می کرد، آیا باز هم، همه مجموعه نرگس را می دیدند؟ من که بعید می دانم. در هر صورت بالاخره راحت شدیم و کم کم این عادتمان را هم ترک می کنیم، مثل تمام عادتهای ترک شده.

پریا: مهرناز چی شده

مهرناز: هیچی

پریا: چرا گریه می کنی

مهرناز: هیچی، صبح فهمیدم داییم فوت کرده

پریا: خدا بیامرزتش

...

و پریا احساس او را کامل درک می کرد، خودش هم هر وقت کسی فوت می کند ناراحت و غمگین می شود، نمی خواهد باور کند مرگ حق است و همیشه برایش غیرقابل درک است. پریا اصلا مرگ را دوست ندارد و دوست ندارد بمیرد، کاش هیچ کس نمی مرد، کاش همه آنها که دوستشان داریم تا ابد با ما باشند، کاش می شد که آنها را از دست فرشته مرگ نجات دهیم، ...

ولی، ولی این حق است، برای من، برای تو، برای همه موجودات زنده، که متولد شوند؛ رشد کنند؛ فوت کنند و به دنیایی دیگر وارد شوند.

خدایا، فرشته مرگ را مهربان و شاداب بر ما نازل بگردان. آمین

مراحل زیر را به ترتیب انجام دهید، تا معجزه­ای شگفت­انگیز را متوجه شوید. (این مطلب برگرفته از اساطیر چینی است)

"1- ابتدا کف دو دستتان را روبروی هم قرار دهید و دو انگشت میانی دست­های چپ و راستتان را پشت به پشت هم بچسبانید.

2- چهار انگشت باقی مانده را از نوک آنها به هم متصل کنید.

3- به این ترتیب تمامی پنج انگشت به قرینه شان در دست دیگر متصل هستند.

 4- سعی کنید انگشتان شست را از هم جدا کنید. انگشت شست نمایانگر والدین است. انگشت­های شست می­توانند از هم جدا شوند زیرا تمام انسان ها روزی می­میرند. به این صورت والدین ما روزی ما را ترک خواهند کرد.

5- لطفا مجددا انگشت­های شست را به هم متصل کنید. سپس سعی کنید انگشت­های دوم را از هم جدا نمائید. انگشت دوم (انگشت اشاره ) نمایانگر خواهران و برادران هستند. آنها هم برای خودشان همسر و فرزندانی دارند. این هم دلیلی است که آنها ما را ترک کنند.

6- اکنون انگشت­های اشاره را روی هم بگذارید و انگشت­های کوچک را از هم جدا کنید. انگشت کوچک نماد فرزندان شما است. دیر یا زود آنها ما را ترک می­کنند تا به دنبال زندگی خودشان بروند.

7- انگشت­های کوچک را هم به روی هم بگذارید. سعی کنید انگشت­های چهارم (همان­ها که در آن حلقه ازدواج را قرار می­دهیم) را از هم باز کنید. احتمالا متعجب خواهید شد که می­بینید به هیچ عنوان نمی­توانید آنها را از هم باز کنید. به این دلیل که آنها نماد زن و شوهری هستند که برای تمام عمر به هم متصل باقی می­مانند. "

این مطلب را از وبلاک " از پنچره های زندگانی" گرفته ام که بنظرم بسیار جذاب آمد.

آره، بالاخره به یکی از خواسته هام جامه عمل پوشوندم و نشستم و فیلم ژاندارک رو که یک ۱۰-۲۰ باری قبلا دیده بودم، دوباره ببینم. من دفعه اولی که تربچه فیلم رو آورد، همون روز اول دو بار دیدم و فردای آن روز ۲ بار دیگر و ... . نمی دونم این فیلم رو دیدید یا نه؟ ولی بهتون پیشنهاد می کنم ببینید، حتما خوشتون می یاد. من آنقدر این فیلم را دوست دارم و آنچنان روی روحیه من اثر می گذارد که هر چند وقت یک بار دوباره فیلم رو می بینم. حالا مختصری در مورد فیلم: 

فیلم در کلیسا شروع می شود و یک دختر کوچک با یک روحانی کلیسا در حال صحبت است و به گفته روحانی کلیسا دختر روزی دو سه بار برای اعتراف به کلیسا می آید و در نهایت این گفتگو ژاندارک به روحانی می گوید که صدایی او را می خواند و به او می گوید: که به دیگران بدی نکند و به همه کمک کند و روحانی می گوید که این صدا حرف درستی می زند و... .  ژاندارک دختری است روستایی که خود را فرستاده خدا می داند و می گوید صدایی از طرف خدا، او را راهنمایی می کند. در کودکی دشمن به ده آنها حمله کرده و خواهرش نامردانه کشته می شود و ژاندارک که هر روز برای اعتراف به کلیسا می رود، باز هم به کلیسا رفته و از مرگ خواهرش شکایت می کند و روحانی داخل کلیسا برای آن که او را آرام کند به او می گوید شاید تو کار مهمتری داشتی که زنده مانده ای.  ژاندارک در نوجوانی وقتی که فرانسه در حال سقوط است به دربار می رود و آمادگی خود را اعلام می کند تا با اتکّا به خداوند پیروزی را برای سپاه فرانسه به ارمغان بیاورد. این موضوع برای سرداران سپاه سخت است که از دختری کم سن و سال حمایت کنند ولی بعد از پیروزی پی در پی دوشیزه اورلئان یا همان ژاندارک همه به او ایمان می آوردند و فرانسه پیروز می شود ولی در انتهای فیلم به دلیل خیانت بعضی از فرانسوی ها ژاندارک به دست نیروهای متخاصم می افتد و ناجوانمردانه او را در آتش می سورانند.

صحنه هایی از فیلم آنچنان احساس آدم را برمی انگیزد که انسان فراموش می کند که این موضوع مربوط به سالها پیش است. برای من صحنه های که آن مرد را می بیند و آن موقع که در کلیسا از مرگ خواهرش اعتراض می کند قلبم را به درد می آورد.

بابای من امروز خوشحال است، چون نتیجه یک امتحان دیگر که مرداد ماه داده، آمده و او پیروز شده. او ۵۸ سال دارد و هر وقت در هر آزمونی که شرکت می کند موفق می شود، گاهی به او حسودیم می شود. باریکلا به بابای خودم که همیشه و در هر آزمونی موفق است.

بابای خوشحال من پیروزیت را تبریک می گویم، هر چند بابای خوشحال هیچ وقت اینترنت نمی آید و وبلاگ من را نمی شناسد.

بابا منم خوشحالم، البته تربچه هم خوشحال است.

خدایا شکرت

دوستان عزیز این متن زیبا را مدتها پیش به دست آورده ام ولی متاسفانه نویسنده آن را نمی دانم چه کسی است. در هر صورت هر که هست بسیار نکته سنج و نازک دل است.

من     تو     او

من درس مي خواندم

تو درس مي خواني

او سر چهار راه آدامس مي فروشد

من شام مي خورم

تو رستوران مي روي

او گرسنه است

من به ييلاق مي روم

تو با دوستانت همه ي بعد از ظهر را قدم مي زنيد

او با دستمالش شيشه ي ماشين ها را تميز مي كند

من پول تو جيبي ام را از مادرم  مي گرفتم

تو ماهيانه ات را از پدرت مي گيري

او ترازويش را در پياده رو جلويش گذاشته و 10 تومني هايش را نگاه مي كند